Af en toe in een leven, gebeuren er situaties, gebeurtenissen die onverwacht komen en soms even zo onverwacht weer gaan. Sommige ervan zijn situaties die je nooit meer vergeet. Sommige situaties, sommige gebeurtenissen zijn lelijk en veroorzaken diepe wonden of laten afschuwelijke littekens achter.
Elk levend wezen kent de pijnen daarvan.
Maar er bestaan ook situaties die een schitterende lach van zaligheid op je gezicht toveren. Het verzacht de pijnen, het leed van het leven.
Die situaties, die momenten komen maar zelden voor en we koesteren zulke gebeurtenissen met heel ons hart.
Ze schenken ons het licht wanneer de duisternis nabij is.

In de nevel huist een herinnering, die fonkelt als een ster…zoet als een roos…...voor altijd verborgen in de nevelen van het hart…..

Hij liep over een smal kronkelig bospad, een onberoerd bos, tijdens het aanbreken van de dag... en in de verte hoorde hij de vogels het morgenlied fluiten. Ze floten de nieuwe dag lof toe, deze nieuwe dag bracht de belofte van schoonheid met zich mee.
Vanuit zijn ooghoeken nam hij het mysterie daarvan waar en voelde de magische tinteling die er schuilging.
Er hing een dunne, zilveren nevel in het bos, die alles mystiek omhulde. Hij zag het glanzen van de onschuldige morgendauw aan de frisse, donkergroene blaadjes van de bomen en de druppels van nevel aan de grassprieten bengelen. En terwijl hij daar liep over dat ongelijke bosbad vroeg hij zich, hoe hij daar terecht was gekomen. Hij voelde een lichte bries op zijn huid, dat zijn donkere haren lichtelijk liet opwaaien. Hij glimlachte alsof hij zojuist een kus kreeg. Een kus die verborgen ligt in zijn hart en die de diepste verlangens omhoog kan halen.
Hij liep door… zonder te weten waarheen…verder het bos in, en van binnenin voelde hij dat, hoe verder hij kwam, hij steeds meer een vertrouwd gevoel kreeg. Iets dat hij lang geleden ook voelde, maar vergeten is. Of dat hij verloren is….Het is moeilijk om dat gevoel te plaatsen, maar het is iets dat hij kent…iets dat hij opnieuw wil beleven. Iets dat hem gelukkig maakte…
Weer voelt hij diezelfde bries en ditmaal herinnert hij zich die kus, haar geur....één herinnering....zo speciaal!
De dieren in het bos slaan hem gade, ze kijken toe naar hoe hij zoekt in zijn binnenste. En hoe hij die herinnering van toen omhelst. Zij, de dieren zien met hun reine ogen die immense schoonheid van hem afstralen.
Door de bomen heen kan hij de zon aan de horizon zien verschijnen. De hemel is bezaait met kleuren die van dieprood overgaan naar diepblauw. Het is een schitterend tafereel dat hij waarneemt.
Deze plek schenkt hem rust en hij bedenkt zich dat hier iets vredigs aanwezig is, iets dat zich verborgen houdt in het bos.
Toch vraagt hij zich nog altijd af, hoe het kan dat hij hier terecht is gekomen? Is het een droom, een betovering?
Hij weet echter nog niet dat dit een geschenk is afkomstig van een wezen waar hij met heel zijn hart, altijd naar heeft verlangt....
Dan hoort hij rechts van hem, in de stilte van de dageraad, iets breken. Met nieuwsgierige donkere ogen kijkt hij naar rechts daar waar hij dat takje hoorde breken. Langzaam wordt hij zich bewust van haar.... In zijn hart voelt hij haar aanwezigheid. Hij voelt zich opnieuw tot leven komen en hij glimlacht gelukzalig...
Vol van het reinste vertrouwen draait hij zich om en kijkt recht in haar ogen. Een moment van verbijstering slaat toe. Een moment waarin woorden overbodig zijn, waarin ledematen verkrampen en de ziel voor vrijheid kiest.
Hij kijkt alleen maar in haar ogen, ziet haar waarheid, de puurheid die hij altijd zag in haar. Ooit zag hij het alleen als een kleine vlam in haar ogen twinkelen, maar nu hier in deze vreemde situatie ziet hij haar zoals ze werkelijk is, zoals ze was in zijn dromen die hem in de nacht bezig hielden. Haar ogen hebben de kleur van het woud, die ogen zijn groen als de bladeren, blauw als de hemel, en de kleine gele tinten die lijken op de eerste zonnestralen maken haar mooie ogen bijzonder.
Haar ogen vertellen hem wie ze was...wat ze is en... wat ze zal zijn de komende tijd.
Ze legt haar hand langs de zijkant van zijn gezicht, kijkt naar die mooie gelaatstrekken. Zijn bruingroene ogen, die haar zo vertrouwd, zo liefdevol aanstaren. Zacht laat ze haar vingers over dat wonderschone gezicht glijden. Hij weet dat ze hem gemist heeft en ergens heel lang op hem gewacht heeft…Hoe hij dat weet, kan hij niet verklaren, zoals zoveel niet dat vandaag gebeurde. Hij laat zijn ogen over haar lieve gezicht glijden. Het grootste verschil met toen, dat zijn haar ogen.Ze stralen van vrede. De droefenis van toen heeft die amandel gevormde ogen verlaten.
Ze glimlacht niet...ze neemt hem waar, met haar ogen en met haar handen. Alsof ze niet kan geloven dat hij het werkelijk is, die ze zo zacht aanraakt. Ze lijkt zo onrealistisch…ze lijkt op iets dat bestaat in sprookjes. Hij ziet hoe de eerste zonnestralen haar haren laten glanzen als de dauw op de grassprieten. Ze zucht en slaat haar ogen geleidelijk aan neer. Een zucht die een bevestiging behoudt en laat gaan. Hij strekt zijn hand uit om haar gezicht te kunnen aanraken, om haar na al die tijd weer eens te mogen voelen. Op het moment dat de toppen van zijn vingers haar zachte roomblanke huid raken, stapt ze naar achteren en valt er een donkere schaduw van verwijten in haar mooie ogen. Zijn hart krimpt in elkaar....
‘Ik zal je geen pijn doen, ik zou je nooit pijn willen doen….’ Wil hij haar zeggen, maar zijn lippen weigeren te bewegen. Ze snuift als een jonge ree en schudt haar hoofd op en neer met neergeslagen ogen. Ze loopt van hem weg, naar het westen. Daar waar de zon achter de horizon verdwijnt aan het einde van een dag.
“ Ana….� Weergalmd zijn stem door het onberoerde woud.“ Ana wacht!Ana wacht op me!� met dat hij die woorden uitspreekt bedenkt hij zich dat het juist die woorden waren. Die zij hem, zo vaak had gevraagd te zeggen maar hij had het nooit durven uitspreken. Was het dan nu te laat om ze alsnog te zeggen?
Hij rende haar achterna dieper het woud in. Hij zag enkel het wit van haar lange jurk. Als een bosnimf, een schichtig dier, schiet ze langs bomen en struiken. Hij wil haar niet uit het oog verliezen. Het interesseert hem niet of hij kan verdwalen, het interesseert hem ook niet dat de takken van braamstruiken, krassen in zijn armen en benen slaan. Hij kan haar niet weer laten wegglippen. Dan verdwijnt ze uit zijn zicht en in paniek gaat hij nog harder rennen, slaat takken voor zijn gezicht weg, voelt hoe ze als zweepslagen terug veren en houdt dan enkele meters verder, waar hij haar voor het laatst zag, staande.
Daar zit ze in elkaar gedoken op de houten bodem van een klein roomkleurig bootje, op hem te wachten...Waarom hij weet dat ze wacht op hem, dat is omdat ze niet weg is gegaan.
Haar blauwgroene ogen kijken hem vragend aan. Hij zucht en haalt op ademkomend een hand door zijn verwarde, donkere haren. Hij wacht even met in dat kleine roomkleurig, sierlijke bootje te stappen. Het heeft de vorm van een langwerpige open schelp.
Ze gebaart hem, dat hij moet instappen. Hij glimlacht om haar doen en laten. Echt iets voor haar....om hem de zo te laten schrikken, echt iets voor haar....Denkt hij op ademkomend.
Dan zegt hij iets wat haar laat lachen, iets dat haar terug brengt naar toen en haar datzelfde gelukkige gevoel geeft. Alleen al om het feit dat het zijn stem is die dat magische woord laat klinken zo vroeg in de ochtend. “ Schatje…� fluistert hij en neemt naast haar op de houten bodem plaats. Hij ziet haar gelukkige glimlach en de verwijten die hij voorheen in haar ogen las, zijn verdwenen. Ze legt haar hand op zijn been en legt haar hoofd tegen zijn schouder. Hij rook de zoete geur in haar haren, dezelfde geur als van toen. Een geur die zoveel mooie herinneringen boven brengt.
Geuren dragen altijd wel een herinnering in hen mee.Net als de sterren de geschiedenis en de toekomst in zich meedragen.
Het bootje komt zonder iets te hoeven doen in beweging en drijft weg een bepaalde richting uit. Het bos achter zich latend en hoe verder ze weg drijven, des te minder blijft er over van dat bos en op een gegeven moment kijkt hij om naar de plek waar ze vandaan kwamen en ziet tot zijn grote verbazing dat het bos dat zo echt voelde en rook……verdwenen is.
Er is nog enkel lucht en water. Zij neemt hem mee de eeuwigheid in...
Nog voordat hij de vraag kan stellen, wend ze haar hoofd zijn richting uit en zegt met een tevreden glimlach:
“ Damian, maak je geen zorgen...dit is magie…het is een paradijs. Het is mijn wereld nu, maar voor jouw slechts een soort droom. Ooit heb je me gezegd, dat je zou willen dat ik in mijn hoofd van jou was.Ik heb jouw nooit gezegd wat ik zou willen..." legt ze hem zachtjes uit en hij luisterd naar haar woorden, naar haar zachte stem die hij zo gemist had. En hij denkt er kort over na, dat hij een sukkel was om haar uit het oog te verliezen toen, maar ze was zo bijzonder dat ze nooit zijn hart heeft verlaten. Hij kijkt naar haar bijzondere ogen die hem nog meer willen vertellen en wacht geduldig op haar volgende woorden.... Ze zucht lichtjes en zegt dan; " Wat ik toen wilde dat is dit wat nu gebeurt en nog zal gebeuren. Dat is wat ik toen wilde, ik heb jou altijd in mijn hoofd gehouden, en in mijn hart gesloten.�
Hij luistert naar de zachte stem, die klinkt als een melodie, een zang. Hij glimlachte en keek verwondert om zich heen. “ Jeetje, Ana, het is niet wat ik verwachtte, maar je moet weten dat ik jou nooit vergeten ben.�
Ze schuift dichter tegen hem aan en kijkt met hem mee de eeuwigheid in, daar waar de zon het water raakt.
“ Misschien niet, en Damian je zult hier niet blijven. In de ochtend zul je ontwaken in je bed en denken dat je een vreemde droom had, maar bij deze vertel ik jou, beloof ik je dat het geen droom was. Ik heb je laten zien waar ik ben, en hoe je er komt. Het is een geschenk dat ik je meegeef voor de rest van je leven. Ik heb dat geschenk ook ooit gekregen en het maakte mijn leven makkelijker. Wanneer ik het moeilijk had, dan kwam ik naar hier…dan stapte ik in ditzelfde bootje dat me meenam naar het eiland, dat niet gezien word.� Zei ze vervolgens,
“ Ik miste je…� fluistert hij zacht en legt voorzichtig een arm om het meisje naast hem heen, Ze slaat even haar ogen neer en fluistert dan:
“ Ik jou ook, ik heb zolang gewacht.�
Hij wend zijn hoofd haar richting uit, en kijkt naar dat serene gezicht, die roomblanke huidskleur, de roze blos op haar wangen en de sensuele mond. Ze is goddelijk, zo mooi. Hij heeft haar altijd mooi gevonden, maar bij deze vreemde, magische gebeurtenis ziet ze er mystiek uit. Ze slaat haar ogen op en vormt een glimlach rondom haar mooie mond.
Ze heeft de gave om hem te betoveren met die glimlach, hij kan er niet te lang naar kijken al zou hij zo graag willen, hij ziet hoe de glans in haar ogen feller wordt en dan wend ze haar hoofd af… een andere richting uit. De richting waar het eiland uit het niets verschijnt. Hij ziet de groene valleien ervan en het groene bos. “Wat is dit, waar zijn we?� vraagt hij verbaasd. Ze vertelt hem dat er mensen zijn die het eiland Avalon noemen, het eiland van de jeugd, of eden. Zij zelf noemt het Appelland. Omdat er veel appels groeien en appels waren voor haar altijd een heilig symbool omdat ze het magische teken in zich meedragen..... Een ster.
Hij zucht, want hij weet niet goed wat het allemaal inhoudt. Zij was altijd meer thuis in deze wereld, er was altijd iets mystieks aan haar.
Het bootje strand aan de oever en ze neemt zijn hand vast om haar te volgen het eiland in. Ze vraagt hem zijn schoenen uit te doen, zodat hij kan voelen hoe heerlijk het gras aanvoelt. Hij volgt haar verzoek op en ervaart dat aangename verschil. Ze lacht naar hem en zegt; “ Lieve schat er is zoveel dat ik je wil tonen, kom laten we opschieten.� Ze begint te hollen door de weide en hij volgt haar over het gras. Het valt hem op dat de kleuren hier feller zijn en geuren zoeter zijn dan rozen. Hij ziet de pracht van eenvoud, en hij weet dat hij voet heeft gezet op magisch grondgebied. Ze vertraagd haar tred en loopt dan achterwaarts verder zodat ze naar hem kijken kan. Hij lacht haar toe en strekt zijn armen uit om haar vast te grijpen, maar steeds als hij haar bijna heeft schiet ze weg. Het is een uitdagend spel dat ze speelt, en in haar ogen ziet hij het plezier dat ze ervan beleefd. Dan als hij haar eindelijk in zijn handen houdt en zij naar achteren leunt, al haar vertrouwen in zijn handen legt, dan beleefd ook hij het plezier van het spel dat lijkt op een jacht. Ze legt haar armen in zijn nek en drukt zich tegen hem aan. Het voelt zo goed om haar tegen zijn lichaam te voelen, het voelt zo vertrouwd. “ Ana?� vraagt hij zacht, ze kijkt hem aan…
“ Ik wil je nooit meer missen. Ik zou zo graag willen dat je van mij was…� vervolgt hij. Ze glimlacht maar haar ogen kijken bezorgd.
“ Dat zei je toen ook…en ook toen beloofde ik jou met heel mijn hart dat ik de jouwe zou zijn. Want bij jou Damian, voel ik me een vrouw. Samen met jou ben ik pas echt gelukkig maar toen ging je ook weg, mij meedragend in je hart. De tijd heeft ons doen scheiden, maar de liefde en de herinnering niet vervaagd. Het is altijd een vlam gebleven die dit geschenk als een lichte wind nodig heeft om op te vlammen tot een heet vuur dat danst in hart en ziel. � antwoordde ze duidelijk. Hij sloeg zijn ogen schuldig neer. Ze streek met haar hand door zijn donkere haren en gaf hem een kusje op zijn neus. Hij kijkt weer op in haar vreemde ogen en glimlacht dan al zeggend:
“Je bent mooi, mooier als toen...maar dat komt vast omdat je eindelijk je geluk gevonden hebt. Daar ben ik blij om, ik maakte me altijd zorgen om je. Je was zo impulsief, zo gevoelig en lief. Af en toe deed je me de haren doen rijzen van woede als ik weer eens moest aanhoren wat je allemaal gedaan had maar ik hield meestal mijn mond omdat ik me niet de persoon voelde die jou moest leiden. Mijn kostbare schatje… Ik heb ook gewild dat het anders was geweest. Dat ik je in een andere tijd had leren kennen, niet voordat ik de halve wereld ging rondreizen. Maar je hield geduld, alleen heeft de tijd ons toen veranderd….ons gescheiden zoals je zegt. �Ze luisterde naar hem, want eindelijk kreeg ze te horen wat ze altijd al eens had willen weten. Hoe hij erover dacht. Zachtjes streek ze de donkere haren uit zijn fraaie gezicht en gleed met haar vinger naar zijn mond…. “ Ssst…. Het ligt nu achter ons, ik ben blij dat we nu samen zijn…..luister… hoor je de muziek? Het is er altijd. Het is hier zo mooi, ik ben hier echt gelukkig. Ik zou het fijn vinden als je me vaker kwam bezoeken…�zegt ze zacht en buigt haar hoofd meer zijn richting uit. Naar zijn mond… “Laat mij nu het licht in je leven zijn.� Fluisterde ze en legde haar zachte lippen op de zijne… En hij voelde de intensiteit van die kus, hoorde de zachte melodie op de achtergrond, afkomstig van ergens diep in het bos dat verderop lag. Een melodie die geheimen bevatte voor hem, maar die haar bekent waren.
Langzaam legt hij zijn handen in haar zij en beantwoord haar kus, beiden zouden ze willen dat die kus nooit tot een einde kwam maar het is de melodie die hen lokt. Ze trekt zich terug en maakt zich los uit zijn armen, loopt voorwaarts. “ Damian….eerst wil ik je de mooiste plek hier, laten zien.�zei ze en wees naar het woud in de verte. Ze liepen een eindje, genietend van de zon. Ze verteld hem dat het er altijd zonnig is, en hij herinnert zich dat ze hem ooit vertelde dat ze hield van de zon, dat de zon haar deed doen opleven en dat was ook wat hij zag aan haar. Ze leefde als nooit tevoren.
Als ze een tijd later, wanneer de zon haar hoogste punt heeft behaald een grasheuvel oplopen zien ze… de rand van een bos. Een woud… nog mooier dan dat waar ze elkaar ontmoetten. Zelfs hij die nuchter is, houdt de adem in. Het overmand hem.
“ Kom.�zegt ze ongeduldig en neemt zijn hand vast om hem mee te trekken. Nog nooit eerder heeft hij zo’n bos gezien. Hij weet, hij voelt dat er hier magische wezens wonen, die zich schuilhouden omdat hij volkomen menselijk is en alleen het eiland bezoekt. Hij ziet de schitterende vormen die boomstammen hebben en zij vertelt hem, dat Zij dat gemaakt hebben. Hij vraagt zich even af wie Zij zijn, maar komt er al snel achter dat Zij, die magische wezens zijn. Hij voelt de vrede die hier heerst en hij zegt er ook iets over. Ze verteld hem dat ze hem meeneemt naar de bron daarvan. Gedurende die wandeling stoppen ze ettelijke malen om te genieten van elkaars kus en om elkaar even aan te raken.
“Damian… je moet me wel beloven dat je hierover zwijgt, want er zal niemand zijn die je gelooft.� Hij knikt en beloofd het. Zij plukt bramen van struiken en appels uit bomen om te eten en ze lopen steeds verder, dieper het magische bos in. Hij ziet huisjes waarvan hij weet, dat ze ook door hen zijn gemaakt. Hij vraagt haar of zij ook in zo’n huisje woont en schudt haar hoofd waardoor haar krullen speels in haar gezicht dansen. “ Nee, ik slaap niet langer onder een dak. Ik slaap onder de sterren. Elke nacht, het blijft hier altijd lente. Tijden veranderen hier niet. Hier blijf je altijd jong.� Hij kijkt vertederd naar de onschuld in haar gezicht. Hij houdt van die onschuld.
De avond valt en ze naderen de plek die zij hem wilde laten zien. Het is een klein meertje dat in een open plek van het bos ligt. Er staan treurwilgen en over dat meer is een boom ooit gevallen door een bliksem inslag. Waardoor de gevallen stam een smalle, natuurlijke brug vormt. Het ziet er idyllisch uit, romantisch en puur. Hij neemt die plek in zich op en herkent het even later, er heerst een enorme rust. Hij voelt het tintelen in zijn bloed…in zijn ogen huist de herkenning…de onschuld, de bron van onschuld reflecteert in zijn mooie ogen.
“ Voel je het Damian?� vraagt ze hem en kijkt hem aan. Hij knikt en denkt terug aan zijn jeugd. Want het is de jeugd,… de onschuld van de jeugd die ligt verborgen in deze plek.
Hij glimlacht tevreden naar haar en strekt zijn arm uit, ten teken dat hij haar tegen zich aan wilt voelen. Voorzichtig loopt ze naar hem toe en drukt zich tegen hem aan. Hij kust haar wang en ze draait zich naar hem toe, dicht tegen hem aan. Ze kijkt in zijn bruine ogen en ziet de glans die ze altijd gewenst had, ooit te kunnen terugzien in zijn ogen, zacht schitteren. Hij fluistert haar toe hoe schitterend deze plek is, dat hij haar zo miste, dat ze zijn liefste is.Dat hij naar haar verlangt.
Ze kust zijn mooie mond en haar handen glijden over zijn lichaam, dat onder elke aanraking begint te tintelen en steeds weer verdwijnt er een kledingstuk van hun warme lichamen. Ze zoenen, strelen en verkennen hun lichamen, precies zoals ze dat toen deden. Niet veel later leggen ze zich neer in het zachte mos en hij kust haar mond en vervolgens zacht haar hals. Het voelt zo intens…het is zo mooi. Hij kan het niet zien, maar uit haar ooghoek rolt een traan, omdat ze gelukkig is…Ze is gelukkig om dit opnieuw te mogen ervaren. Om dat moment, om die nacht met hem te kunnen beleven.
Zijn handen strelen uiterst voorzichtig haar lichaam, ze zucht…het voelt zo goed, zolang hadden ze erna verlangd…zo lang.. dat het bijna vergeten was.
“ Damian…� zucht ze…. Hij glimlacht liefdevol naar haar, kust haar zachte huid in haar hals. Hij weet wat ze bedoelt in deze situatie wanneer ze enkel zijn naam zegt….. Ze kreunt en spant haar complete lichaam. Hij stelt haar gerust en kust zacht haar lippen. “ Ssst…het is goed, ik ben bij je. Het is goed. �fluistert hij haar zacht toe….. Ze wil haar ogen sluiten om dat heerlijke gevoel te vangen en voor altijd te koesteren, maar ze kan haar ogen niet sluiten omdat ze geen enkele blik van hem wil missen. Niets van hem wil, kan ze missen. En als ze de macht had…zou ze hem voor altijd bij zich houden, maar hij heeft nog een leven en dat mag ze hem niet afnemen. Ze weet dat hij weer weggaat en dat maakt haar somber.
Zelfs in deze prachtige wereld voelt dat somber…maar zij heeft de keuze gemaakt toen, om de herinnering aan hem…om die liefde mee te nemen naar hier, om hem vervolgens nooit te vergeten. Om hem nooit los te laten....
Ze kermt en maakt haar polsen los uit zijn greep en duwt hem van haar af, hij rolt op zijn rug en ze gaat in zijn schoot zitten. Langzaam en ritmisch en zijn ogen vangen de hare net als toen....
Hij heeft de kracht om die blik te vangen, in zijn zicht is zij zwak, zijn ogen zijn onweerstaanbaar. Hij kermt zacht en zijn handen glijden over haar naakte lichaam. Het schijnsel van de volle maan....werpt een zilveren glans op hun naaktheid.
Zilver is de kleur van geheimen, van het mysterie….
Hij is haar geheime schat, die glanst en brandt van verlangen om ontdekt te worden door haar wezen… Ze houdt van hem en zal dat hier net zoals ze dat deed in de andere wereld, waar hij nog leeft, voor altijd blijven doen....
Haar haren vallen als een waterval neer op haar naakte rug. Hij kijkt toe, hij ziet en voelt hoe ze deze liefde ervaart. Iets dat ze vaker samen gedeeld hebben, maar nooit zoals nu.
Hij fluistert haar toe dat hij haar lief heeft en ze glimlacht naar hem met een diepe glans van verrukking in haar ogen. Het is zijn liefde waar ze alles voor zou willen doen en hij ziet die onvoorwaardelijke liefde. Hij kijkt omhoog. Het valt hem op dat hij de nachtelijke hemel nog nooit zo immens mooi heeft gezien. De maan die zo veel voller, groter is en de sterren die meer glanzen als in zijn leven, zijn wereld.
Hij ziet het wonder in de hemel en laat het tot hem neerdalen….Hij begrijpt het, hij begrijpt dat hij haar nooit meer wil verliezen. Hij begrijpt dat ze parallel aan elkaar leven, een band hebben die onzichtbaar is, maar nooit gebroken was. En waar hij ook gaat en staat altijd weet hij dat zij er is, en dat begrip is net zo betrouwbaar als de maan en de sterren die iedere nacht stralen, soms vaag en onzichtbaar, maar ze zijn er altijd precies zoals, die band tussen hen. Hij legt zijn belofte vast wanneer hij weer naar die ene, opvallende ster kijkt. Hij beloofd daar om haar nooit meer te vergeten....Dat die ster hem altijd aan haar zal laten herinneren en dat hij hoe dan ook, zal terugkomen, naar hier om zijn geluk te vinden. Net als zij gedaan heeft.
Na hun intense spel der liefde waarin haar traan en zijn zaad de magische grond hebben bevrucht... Kruipt ze dicht tegen hem aan en legt haar hoofd op zijn borst en vraagt hem naar zijn gedachten. Hij zwijgt, denkt aan het moment dat hij opkeek naar de nachtelijke hemel en aan de belofte die hij snel maakte tot de sterren...
Hij zal terug komen naar hier zodat hij haar nooit meer zal vergeten…..
Hij kijkt haar aan en zegt. “ Moge de sterren op mij neerdalen, wanneer ik je vergeet. � Na die woorden kust hij haar hals…...Ze luisteren naar de stilte van de nacht. Het is ongewoon stil alsof de dieren en al het andere leven dat hier woont, uit respect voor hun liefde, zich hebben teruggetrokken. Het zilveren licht van de maan, valt als een warme deken over hun naakte lichamen….
Bij het aanbreken van de morgen, nog voordat de zon het woud verwarmen kan...nemen ze afscheid van elkaar en stapt hij in het roomkleurige bootje dat hem terugbrengt naar de wereld waarin hij leeft. Hij kijkt haar aan en zegt: “ Ik kom terug…..Ik beloof het je…�
Ze glimlacht en heeft vertrouwen in die belofte…

Dagen later wanneer ze terugkeert naar de plek waar ze met haar geliefde vree, waar de geschiedenis, het heden en de toekomst, voor een nacht één geheel werden ziet ze iets bijzonders. Iets dat alleen in haar magische wereld kan gebeuren....
Daar op de plek waar ze vreeën, waar haar gelukstraan en zijn zaad de magische aarde bevruchtten, groeit nu een bloem met een toepasselijk naam...

Jorieke moest weer aan het werk bij de Albert heijn. het wou allemaal niet zo goed lukken. Ze had die avond weer een romantische film gekeken.... Als ze iets graag deed in haar vrije tijd, dan was het wel een romantische zwijmelfilm kijken. maar ja nu zat ze er weer mee, de film duurde tot 11 uur en ze moest vanmorgen weer om acht uur beginnen. Één voordeel was dat ze eindelijk weer met Robbert mocht werken. En weer droomd ze weg... ohh Robbert met z'n mooi bruine krulletjes en z'n mooi bruine ogen! maar wat ze nou echt te gek vindt aan Robbert is z'n lieve schattige lach!
In eens schrikt ze op van een stem.
'en lukt het nog een beetje?' Die stem komt haar bekend voor, ze droomt er zelfs over. Robbert natuurlijk!
ze bloost. 'uh ja hoor' zegt ze gauw. ' ik ben alleen nog een beetje moe' 'En hoe komt dat nou weer, beetje te laat op bed gegaan?' vraagt Robbert. ' ja ik keek een leuke film, en het was de bedoeling dat ik wel op tijd naar bed zou gaan, maar ik kon het einde echt niet weerstaan!'
'Wat voor film was het, waardoor jij absoluut het einde niet kon weerstaan?'
'En ik weet niet zeker of je dit wel wilt weten zegt ze lachend maar, als je er toch om vraagt, het was een Romantische Komedie'
'Oh ja ik had het natuurlijk kunnen weten, als vrouwen ook maar iets leuk vinden is het een romantische film kijken. maarre heb je die film met je vriend gekeken?' vraagt Robbert verlegen. Nu begint ook Jorieke te blozen.' Uhmm' begint ze stotterend. 'ik heb geen vriend. we zijn nu net twee maanden uit elkaar' ze kijkt snel even hoe robbert reageerd. Zag ze nou echt een klein lachje ontstaan?'
'oh okee, dat wist ik niet, nou als je weer een keer een filmpje gaat kijken, ik sta altijd open voor iets gezelligs, En al helmaal met jou! he ik moet weer gaan hoor, ik denk dat je het wel afkrijgt vandaag. en ik zie je nog wel hoor! daar zorg ik wel voor' Met een hoofd zo rood dat het op knappen staat zegt ze hem gedag..

Yes eindelijk vakantie ... !!!
ik ren naar mijn broer en maak een vrolijk dansje.
vakantttiee woehoee vakantttieee !!! zing ik vrolijk.
Jeetjemina laat me los kleintje.
Joey duwt mij van zich af.
ik kijk hem boos aan.
Ben jij dan niet blij dat het vakantie is.
Ja natuurlijk maar ik ga niet dansen en zingen ik ben geen kind meer hoor ik ben nu volwassen .. !!
Boos kijkt hij mama aan.
haha je bent alleen maar boos omdat je niet mee mocht met je vrienden naar londen haah, maar wij gaan naar Frankrijk ! dat is veeeeel leuker.
Joey zucht.
iedereen hebben we niets vergeten ? vraagt papa en kijkt mij aan.
ik moet giechelen helemaal niks vergeten.
We gaan in de auto zitten.
OP NAAR FRANKRIJK !!!

De volgende dag komen we net aan op de camping.


welkom bij les genets .. !
welkom to les genets ... !
Bienvenue à Genets ..!
Bem-vindo ao Genets..!

mam wat betekend Bienneeveeennuiutue à Geeneetsch ?
je bedoelt zeker Bienvenue à Genets.
Dat is frans voor welkom bij les genets.
Coool ..
ik kijk rond.
Wat is het groot hier zeg.
mama en papa lopen de receptie binnen.
ik kijk joey aan.
Dit is toch veel beter dan dat stomme londen met je vrienden.
Joey geeft me een klap.
En jij moet je grote mond eens houden kleintje.

een jongen loopt naar mijn broer toe.
ik schat zo 15 / 16 jaar oud.
hallo ik ben max.
Joey schut zijn hand heey man ik ben joey.
Hoe is ie ?
Ja goed om man dan gaan we naar de andere.
joey loopt met hem mee.
Ja lekker hoor en dan laat hij mij hier alleen achter !!
er loopt een jongen naar mij toe.
ben jij het zusje van joey ?
vraagt hij. jaaa .. uhmm wat dan ? vraag ik.
hallo ik ben brent kom je mee ?
ja wacht even.
ik ren naar de receptie waar mijn ouders nog staan te wachten.
ik ben aan het spelen.
Ga maar , maar je moet hier over 1 uurtje of eerder bij de kantine zijn want daar zijn papa en ik dan wat aan het eten.
Veel plezier schat zegt papa.
Ik ren weer naar brent toe.Yup we gaan.
Als we een paadje in lopen kijk ik hem aan. waar is joey ? vraag ik.
deze kant op. zegt brent. zwijgend lopen we naar een veldje toe. in het midden van het veldje staat een klein hout huisje.
als we daar zijn hoor ik hard gelach muziek en veel jongens praten.
als ik naar binnen loop hoor ik wat jongens fluiten.
ik moet blozen.
is joey hier ? vraag ik.
Brent neemt mee mee achter in.
ik ga zitten op een bankje hij komt naast me zitten.
waar is joey ? vraag ik. hij is hier. oow ja okee ...
ik voel me niet zo op mijn gemak hier. het ruikt hier naar rook en drank en ik kan joey niet eens zien zoveel jongen en ook wel wat meiden zijn hier. de jongen kijkt me al de heletijd aan echt eng.
Dan loopt ie weg.
een meisje komt naast me zitten. Heeey ik ben lisa en hoe heet jij ? ik heet Jessy zeg ik verlegen. is dat geen jongens naam ? Weet ik niet, zeg ik verlegen.
je hoeft niet verlegen te zijn hoor.
ik lachen.
ja meestal ben ik niet zo verlegen alleen ja hier zijn veel meer oude pubers vergerleke met mij ben ik maar een kleine.
Hoe oud ben je dan ? vraagt ze nieuwschrierig.
14 zeg ik.
echt ! maar 14.
kom eens en ze wuift met haar hand naar me toe dat ik wat dichterbijder moet komen.
ik kom wat naar haar toe.
ik ben nog maar 15 verluisterd ze.
maar ik doe alsof ik 17 ben.
jij ziet er niet zo jong uit hoor als ik je zo zie.
ik moet lachen hoe oud lijk ik dan ?
minstens 16/17, als ik er zo uit wil zien zoals dit op 17 te lijken zit ik wel langer dan 1 uur achter de spiegel.
ik moet lachen ja en het enige wat ik moet doen om er zo als mijzelf uit te laten zien is mijn haar borstelen.
lisa moet lachen.
Jij ben cool.
kom je hier morgen ook weer ?
nee ik weet niet ik ben hier ook pas net.
dan komt joey naar me toe lopen.
WAT DOE JIJ HIER NOU WEER !! zegt hij boos.
dan komt brent eraan met 2 biertjes. hier is wat drin ...
oeps .. zegt brent zachtjes.
BRENT !! wat doe jij nou weer.
versier liever iemand anders.
ik vind het best zielig voor brent.
joey gaat echt tekeer. brent rent weg.
joey doe eens normaal man. sorry lisa ben ermorgen weer doeg !!
ik ren achter brent aan.
BRENT ! BRENT !! wacht even.
als ik buiten komt zie ik brent zitten op een bankje.
ik zie dat hij moet huilen.
ik ga naast hem zitten. gaat het wel heey sorry dat ie zo tekeer op je ging. nee .. nee dat is het niet zegt hij huilens.
Heey rustig maar , ik probeer hem te troosten.
ik zou je dit niet aan moeten doen het spijt me. het spijt me !!
heey rustig maar zeg ik nog een keer.
Het is niet erg.
Nee kijk het was zo.
ik wou in het huisje alleen ik mocht er niet in.
toen zagen ze dat er een nieuweling kwam.
je mag er pas in als je een nieuweling meeneemt.
en als het nou een jongen is !! schreeuwde ik toen.
Dan ben je maar homo zeiden de jongen en gooide me eruit.
toen ik die kant op liep zag ik joey hier heen lopen samen met mijn broer max.
Max lachte me uit en zij dat er niet meer nieuwelingen waren.
kom maar joey we gaan naar dat huisje toe, zij max.
Toen liep ik toch die kant uit echt even te kijken of er toch nog meer nieuwelingen zijn.
Toen zag ik jou staan. ik vroeg of jij de broer was van joey en de rest weet wel.
hij barste weer in huilen uit.
rustig maar heey het maakt niet uit.
Er is toch niks gebeurt.
zorg er maar voor dat je daar s' nachts maar niet ben, zegt ie snikkend.
dan kijkt hij me aan.
Het spijt me zegt hij.
maar als ik in zijn ogen kijk.
Verzink ik erin. wat heeft hij mooie ogen....

het geeft niet... fluister ik.
ik sluit mijn ogen.
Brent ook. langzaam gaan we naar elkaar toe.
Dan dit is het mooiste moment van mijn leven.
BRENT EN IK ZOENEN AAAH....!! denk ik.
ik geniet van het heerlijk moment.
Dan stopt hij en gaat snel naar achter.
Wat doe ik .. wat doe ik ? wat doe ik ! sorry !? zegt hij vlug en rent kei hard weg.
BRENT !!
schreeuw ik hem nog achteraan.
Maar het is al te laat.
huilend zit ik op het bankje.
Joey komt naar me toe.
wat is er ? vraagt hij bezorgt. Niks dat jij wil weten.
is het die rot brent weer ik sla hem helemaal in elkaar.
Nee.. ! zeg ik hard.
Het is brent niet ..
oow sorry hoor ik wist niet dat je boos werd.
ik kijk op mijn horloge.
snel veeg ik mijn tranen weg.
kom we moeten gaan.

papa en mama zitten in het restaurant, mijn vader aan een biertje mijn moeder aan de wijn.
nou wat willen jullie eten ? vraagt mama.
doe mij maar een portie patat zegt joey stoer.
en jij ? zegt mama en ze kijkt naar mij. doe maar het zelfde als joey zeg ik afwezig.
2 patat alstublieft zegt ze tegen een meneer achter de bar.
joey en ik gaan zitten. en al vrienden ? vraagt papa. nee niet echt zeg ik.
ja best wel zegt joey.


Na de patat loop ik naar buiten.
Het is al aVond.
ik loop naar het huisje op het grasVeld. nerVeus klop ik aan. de deur gaat open, en 2 sterke jongens staan Voor de deur en zeggen, hallo en welkom bij ons kom binnen...
ik loop binnen. ik hoor gefluit achter mij en ik zie allemaal jongens en meiden aan het drinken en hefig praten.
een jongen komt naar me toe lopen. heey chikie wat zie je er leuuk uuuit .... zegt ie heel raar. Vast dronken denk ik.
ik kijk om mij heen maar ik zie geen bekende.
ik ga op het bankje zitten waar ik Vamiddag ook zat.
een jongen komt naar mij zitten en slaat een arm om mij heen. en hoee is iee meisie... ik wil weg maar hij houd mij stefig Vast. wat doe je nou weer chikie blllijjf bij mijjj... ik probeer me nog eens los te rukken maar het lukt niet.
als je echtsss zo zzoo graag weeeg will , wille ik een afscheidds kusie.
met getuiten lippen komt hij naar me toe.
ik probeer zo goed mogelijk naar achter te leunen.
Alstublieft niet doeen !
schreeuw ik.
dan komt snel een jongen naar me toe en geeft die jongen die mij wilt zoenen een klap. boris bij de les blijfen. geen meiden zoenen als ze het niet willen.
jjaaa maar ..
hoor ik hem nog zeggen.
Zo snel als ik kan ren ik door de horders mensen door naar buiten.
Weg Van deze plek weg Van hier .. !

Rennend kijk ik naar achter naar het huisje.
Het ziet er stil en rustig uit zo vredig .. maar het is vreselijk daar binnen vreselijk!! op dat moment bots ik tegen joey aan.
ik val op de grond met mijn hoofd tegen de stenen.
ik zie joey voor mij maar hij vervaagt een beetje ..
van een beetje naar meer... van meer naar niets ..
ik zie helemaal niets.
Het word zwart voor mijn ogen. ook hoor ik niets meer.
voel hele ergen hooftpijn en erverscheinen oppeens kleuren voor mijn ogen.
Die kleuren worden meer en steeds duidelijker ..
dan zie ik mama.
heel bezorgt kijken, ik zie papa een tijdschrift lezen en ik zie joey huilenen.
mama ? papa ? joey ?!
mama loopt snel naar me toe... lieverd is alles goed ? vaagt ze bezorgt.
Wa waaar ben ik ?
je bent in het ziekenhuis schatje.
Wa waarom ?
Je viel flauw en kwam in komen.
hoelang ? vraag ik.
4 dagen lieverd 4 dagen ..
wow ..
dat merk je toch ook niet. 4 dagen in koma raar... dat is lang en waarom merk ik dan niet als het zo lang is ... ? raarr..
ik wil opstaan maar mijn hooft doet zo pijn.
mama waneer mag ik naar huis ?een zuster komt binnen lopen.
Aaah je bent wakker en hoe voel je , je ?
ik heb hooftpijn.
oke .. oke .. je mag morgen naar huis.
huis ? vraag ik.
ik bedoel weer naar de camping. wil je wat eten ? nee dankje maar ik wel wat water.
1 water komt eraan.
wat een lieve zuster hoe heet ze ? ze heet Chantal zegt joey.
ze is de enige hier in frankrijk die nederlands spreekt.
oke...
ik ga eens lekker lang uit liggen. mama ik ga slapen ik zie jullie morgen wel weer.
oke lieverd tot morgen hé doei doei ..
mama geeft me een zoen en pakt haar tasje.
doei lieverd ..
doei mam doei pap doei joey !
Als ze weg zijn doe ik lekker mijn ogen dicht en val lekker in slaap.

De volgende dag ben ik al weer op de camping. ik voel me al een stuk beter en ik ben met papa aan het schaken.

HA !! schaakmat !
oow oow heb je me alweer verslagen van wie heb je schaken geleert ?van jou pap.
oow .. haha.
mama komt naar ons toe met 2 glasen cola.
alsjeblieft en gaat het alweer een beetje lieverd.
ik pak een glas cola en neem een slok ja mam ik voel me tiptop !

HEM VERGEET IK NOOIT

Ik was op vakantie naar mijn oma in het buitenland, Het was er echt zo saai elke keer als ik daar kwam had ik niets te doen. een week ging voorbij en ik moest nog 4 weken. Ik ging naar mijn oma der overburen en ging daar wat met een paar meiden kletsen. Opeens roept me oma mijn. "Kind! Je neven en nichten zijn er". Ik was zo blij dat er eindelijk iemand was waar ik mijn tijd mee kon verdoen. Die avond ging ik samen met mijn neven en mijn de overbuurmeisjes voetballen. Ik schopte de bal in de struiken ik pakte de bal en zag opeens twee voeten. "Hoi ik ben Pat" en hij gaf me de bal aan. Ik liep verlegen weg en ging weer naar mijn neven toe. "Hey mag ik mee doen"vroeg Pat. en mijn neven stemde toe. Hij zag er echt leuk uit die Pat.Na een half uurtje gevoetbald te hebben moest ik naar binnen. Toen ik een maal binnen was kreeg ik een sms : "Hey, Je zag er heel leuk uit vandaag. Ik wil je beter leren kennen als jij dat ook wil. xx Voor de mooiste". Wie was dat nou? Ik wist dat het een van de jongens buiten was. "Oma mag ik even 10 minuten naar de overburen ik ben daar iets vergeten"vroeg ik aan me oma. "Ja tuurlijk kind" is wat zei antwoordde. Ik rende naar de overburen en Pat zat daar met de overbuurmeisjes en een paar jongens. ik vroeg aan de meisjes of ze iets wisten van deze sms. Maar integendeel. Ik belde het nummer en de voicemail stond aan. Pat keek me aan en lachte naar me. Ik liep terug naar me oma. en kreeg weer een sms. "Ik ben het Pat" We SMSte de hele avond door. we hadden de volgende dag afgesproken. Achter het huis van de overburen. Daar zag niemand ons en konden we rustig praten. 4 uur precies stond Pat daar. "Hey Lieverd, alles goed?"Vroeg pat. "Ja goed en met jou zei ik verlegen. We begonnen over van alles en nog wat te praten. Daarna vroeg hij: "Mag ik je kussen" ooh wat was hij mooi toen hij dat vroeg. ik werd heel rood en keek naar de grond. Hij pakte mijn kin. en duwde zachtjes me hoofd om hoog en kusste me. Die lippen waren zo Hmmmm... vanaf die dag waren we on afscheidelijk. We lachten samen huilden samen. Hij vroeg of ik volgend jaar zijn vrouw zou willen worden. we waren namelijk al 17 en het was heel normaal bij ons om op je 18 of 19de te trouwen. Ik Had gezegt dat ik er over na zou denken. Een paar dagen later was mijn oma erachter gekomen dat ik iets met Pat had. Ze was er helemaal niet blij mee en ik mocht hem niet meer zien van haar. Ik ging stiekem naar buiten om hem te zien maar ik zag hem niet meer. De laaste dag van mijn vakantie. Mijn overbuurmeisjes vroegen aan mijn oma of ik daar mocht komen. en ik mocht erheen. Ik liep vlak bij de deur en zag dat Pat er ook was. Ik rende naar hem toe en omhelsde hem. "Ik heb je zo gemist, waar was je al die tijd?"vroeg ik. "Ik wil geen afscheid van jou nemen, jij bent de mooiste wat ooit in mijn leven is overkomen." zei hij en liet zijn tranen over zijn mooi wangen lopen. Ik begon ook te huilen. en we kusten elkaar nog even. en ik zei hem dat ik hem elke dag zou bellen. en hij mijn ook. we hadden nog een half jaar gepraat en daarna niet meer.....


Weer was het zomer vakantie. Alleen dit jaar zouden we niet gaan. alleen mijn nicht is er heen geweest. ze belde me op en vroeg hoe het was.
Nicht: Voel jij nog iets voor Pat??
Ik: Hoezo?
Nicht: Hij heeft namelijk nu iets onze nicht die hier vlakbij woont.
Ik: Ik gooide de hoorn op en begon te huilen.

Ik kon hem niet vergeten elke keer als ik aan hem dacht of hem foto zag. was helemaal verkocht. het deed pijn.

Vorig jaar. Heb ik hem nog gezien maar we pratenniet meer met elkaar. Hij is nu getrouwd.
Maar als nog als ik hem nog zie slaatme hart over. en begin ik gewoon te huilen.
Ik kan hem niet vergeten!!

dit is een site met liefdesverhalen om in weg te dromen soms hele korte maar soms ook hele lange. soms staan er ook liefdesgedichten op de site

Aleen op msn praten wij!
In het echt nooit.
Er is toch niks mis met mij?
Kan het je nou gewoon niks schelen.
Of heb je het gewoon niet door.
Met andere jongens praat ik wel in het echt.
Maar met jou niet.
Ligt het nou aan mij of aan jou?

Je kunt wel zeggen wat je wil.
Op msn doe je aardig
Maar in het echt niet.
Misschien omdat je vrienden er bij zijn.
Of doe je het aleen maar voor de gein?

xxx- lovestory